Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΡΑΣΗΣ ΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΔΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ Δ/Ν ΥΠΑΙΘΡΟΥ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ


ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΕΛΠΙΔΕΣ, ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ, ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 25ης Ιανουάριου 2015 αποτελεί ιστορική τομή για την Αριστερά, για τη χώρα μας και την Ευρώπη. Η ανατροπή της κυβέρνησης των μνημονίων ήρθε ως επιστέγασμα της αντίστασης και των πολύμορφων αγώνων των εργαζομένων και του λαού μας τα τέσσερα τελευταία χρόνια αλλά και της πολιτικής πρότασης ευθύνης και νίκης που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ., πολιτική πρότασης στον αντίποδα των μνημονίων, της συνεχιζόμενης λιτότητας και της συνεχούς καταπάτησης εργατικών και ατομικών δικαιωμάτων.
Οι πρώτες δεσμεύσεις της νέας κυβέρνησης, όπως η άρση της επιστράτευσης απεργών, το σταμάτημα και η ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων και της εκποίησης του δημοσίου πλούτου, οι πρώτες εξαγγελίες για την επαναπρόσληψη των απολυμένων και όσων έχουν τεθεί σε καθεστώς διαθεσιμότητας στο δημόσιο, η επαναφορά των ΣΣΕ και του θεσμού των συλλογικών διαπραγματεύσεων και του κατώτερου μισθού στα 751€, η αντιμετώπιση της ανεργίας και της ανθρωπιστικής κρίσης, καθώς και το σταμάτημα των μειώσεων, που είχε δρομολογηθεί στις κύριες και επικουρικές συντάξεις και των νέων αυξήσεων των ορίων συνταξιοδότησης, το σταμάτημα της αξιολόγησης - χειραγώγησης, της αξιολόγησης-μισθολογικής καθήλωσης και απόλυσης, ήταν μέρος των αγώνων και των διεκδικήσεων των εργαζομένων της προηγούμενης περιόδου και τροφοδοτούν τις ελπίδες και την αυτοπεποίθηση των εργαζομένων να συνεχίσουν να παλεύουν για πλήρη ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών της λιτότητας, των απολύσεων και των ιδιωτικοποιήσεων.
Την επόμενη περίοδο, η ΕΕ, η ΕΚΤ, η Ευρωζώνη και η Γερμανική κυβέρνηση, θα προσπαθήσουν να θάψουν τη θέληση του ελληνικού λαού να τελειώνει με τα Μνημόνια και ό, τι αυτά σημαίνουν για τους εργαζόμενους της χώρας μας. Απαιτούν πλήρη συμμόρφωση στις "υποχρεώσεις", δηλαδή στον τύπο και την ουσία των αντιλαϊκών προγραμμάτων.

Εκτιμούμε ως EPA πως η χώρα μας δεν έχει καμιά άλλη επιλογή από το να απορρίψει τα τελεσίγραφα και να ακολουθήσει μέχρι τέλους μια συνεπή και σταθερή αντιμνημονιακή πορεία, παρά τις πιθανές πρόσκαιρες δυσκολίες, ανοίγοντας ελπιδοφόρους ορίζοντες για τους εργαζόμενους και τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.
Το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα αυτόνομο, ταξικό, ακηδεμόνευτο από κυβερνήσεις και κόμματα, οφείλει να στηρίξει αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που είναι σε όφελος των εργαζομένων, του λαού και της χώρας και να αντιταχθεί σε εκβιασμούς που θα στοχεύουν σε υπαναχωρήσεις και σε μέτρα που δεν εξυπηρετούν τα δικαιώματα, τις διεκδικήσεις και τις θέσεις του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος.
Στην υπόθεση της ανατροπής των αντιλαϊκών και αντεργατικών πολιτικών και στο άνοιγμα του δρόμου για ριζικές αλλαγές και ανατροπές σε βάρος των δυνάμεων του κεφαλαίου και σε όφελος των εργαζομένων, απαιτείται η σταθερή πολιτική βούληση, η ενεργητική συμμετοχή των εργαζομένων και η ανάπτυξη μαζικών - ταξικών και λαϊκών αγώνων από ένα συνδικαλιστικό κίνημα, που πρώτο μέλημά του θα είναι η υπεράσπιση των πραγματικών συμφερόντων των εργαζομένων και της κοινωνίας.
Με γνώμονα αυτά τα συμφέροντα θα κρίνουμε τις όποιες διακηρύξεις αποφάσεις και μέτρα θα παίρνει κάθε φορά η νέα κυβέρνηση της Αριστεράς και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για την υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας, όχι μόνο για να πάρει πίσω ό,τι έχασε στα χρόνια της μονομερούς πολιτικής υπέρ του κεφαλαίου, αλλά και για τη διεύρυνση των εργατικών-συνδικαλιστικών και δημοκρατικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων, καθώς και για την πλήρη ιστορική δικαίωση των αγώνων της εργατικής τάξης για την κοινωνική απελευθέρωση.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Ποτέ άλλοτε από τη μεταπολίτευση και έπειτα δεν αμφισβητήθηκε και δεν υπονομεύτηκε τόσο ωμά και απροσχημάτιστα η εκπαίδευση ως δημόσιο και κοινωνικό αγαθό.
Η εκπαιδευτική πολιτική στη χώρα μας σχεδιάζονταν από υπερεθνικούς και εθνικούς φορείς, στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Στρατηγική επιλογή ήταν η εκπαίδευση να αντιστοιχηθεί με τις ανάγκες της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας του διεθνούς κεφαλαίου, με επιχειρηματικά κριτήρια. Από αυτό το πλαίσιο απορρέουν οι τάσεις εμπορευματοποίησης, η προτεραιότητα στην κατάρτιση έναντι της μόρφωσης, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, η προώθηση της αξιολόγησης-χειραγώγησης των εκπαιδευτικών, η ενίσχυση με νέες διαστάσεις των κοινωνικών ανισοτήτων.
Η δημόσια εκπαίδευση δέχτηκε βαριά πλήγματα από την πολιτική των μνημονίων.
Η μετατροπή της εκπαίδευσης από δημόσιο κοινωνικό αγαθό και υποχρέωση του κράτους σε εμπόρευμα ήταν βασική απόρροια αυτής της πολιτικής. Προωθούνταν η πλήρης αποδόμηση της δημόσιας εκπαίδευσης συρρικνώνοντας στο ελάχιστο τη κρατική χρηματοδότηση στα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα όλων των βαθμιδών, έτσι ώστε μαθητές και σπουδαστές να εξωθηθούν να γίνουν πελάτες των εκπαιδευτικών αγορών, που σκανδαλωδώς πριμοδοτούνται, οι δε εκπαιδευτικοί να εξαναγκαστούν να αποδεχθούν επαχθείς όρους εργασίας τόσο σε επίπεδο αμοιβών, όσο και σε επίπεδο εργασιακών σχέσεων.
Στον προϋπολογισμό, με δαπάνες που αντιστοιχούν στο 2,5% του ΑΕΠ, η εκπαίδευση υποχρηματοδοτείται όσο σε καμιά άλλη χώρα της Ευρώπης. Την ίδια στιγμή, οι δείκτες της σχολικής διαρροής αυξάνονται συνεχώς και το πρόβλημα εντείνεται ολοένα και περισσότερο.
Αποτέλεσμα αυτής της εκπαιδευτικής πολιτικής ήταν η αναπαραγωγή και διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Τα παιδιά των λαϊκών κοινωνικών στρωμάτων προορίζονταν για απασχολήσιμοι εργαζόμενοι χαμηλής ειδίκευσης, ευέλικτοι, με όρους που καθορίζει η «επιχειρηματικότητα». Στον ιδεολογικό τομέα το σχολείο επιδιώκονταν να ενσταλάξει στα νέα μέλη της κοινωνίας τις «αξίες» της ανταγωνιστικότητας, του καταναλωτισμού, της ιδιώτευσης και της με κάθε κόστος ατομικής ανέλιξης.

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΡΟΤΑΣΗ

Οραματιζόμαστε ένα σχολείο αυτοδιοικούμενο με διευθυντή σε ρόλο συντονιστή και ένα σύλλογο διδασκόντων με κυρίαρχο ρόλο στην εκπαιδευτική διαδικασία. Ένα σχολείο ανοικτό στην κοινωνία, ένα σχολείο άμβλυνσης των ταξικών διαφορών, ένα σχολείο χωρίς αποκλεισμούς γιατί για μας η παιδεία αποτελεί καθολικό ανθρώπινο δικαίωμα και κοινωνικό αγαθό, και συνεπώς αποτελεί υποχρέωση της πολιτείας να παρέχει δημόσια δωρεάν εκπαίδευση ισότιμα σε όλους, με στόχο την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας.
Αγωνιζόμαστε για την καθιέρωση ενιαίας 12χρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης και 2χρονης υποχρεωτικής προσχολικής αγωγής.
Έχει ιδιαίτερη σημασία  τι και γιατί διδάσκεται στο δημόσιο σχολείο. Αναδεικνύουμε  έντονα το αίτημα για ανατροπή των αναλυτικών προγραμμάτων.
Το σχολείο κατά τη δική μας αντίληψη, πρέπει να προάγει την καλλιτεχνική- αισθητική αγωγή, τη διαπολιτισμική εκπαίδευση, τη φυσική αγωγή, την αγωγή υγείας την περιβαλλοντική ευαισθησία και την ανάπτυξη πολύπλευρων δημιουργικών δραστηριοτήτων.
Το σχολείο που οραματιζόμαστε δεν πρέπει να αποκλείει παιδιά με αναπηρίες από την υποχρεωτική πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Τα παιδιά με αναπηρίες λαμβάνουν μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα την απαιτούμενη υποστήριξη προκειμένου να διευκολυνθεί η αποτελεσματική τους εκπαίδευση. Επίσης τους παρέχεται εύλογη προσαρμογή στις ατομικές ειδικές ανάγκες και αποτελεσματικά εξειδικευμένα μέτρα υποστήριξης.
Το σχολείο που διεκδικούμε δεν περιορίζεται στη βελτίωση της ατομικής επίδοσης ούτε αποδέχεται την «ταξινόμηση» των παιδιών. Σκοποί του είναι η ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας των παιδιών, η γνωστική, συναισθηματική, κοινωνική τους ωρίμανση σε περιβάλλον ελευθερίας και συλλογικότητας, η τόνωση της αυτοεκτίμησης και της αλληλοεκτίμησης, η ενίσχυση της πρωτοβουλίας και της ικανότητας συνεργασίας, η κατανόηση και η ανοχή στο διαφορετικό και η ανάπτυξη της αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας. Η δημοκρατία αλλά και η αντιφασιστική και αντιρατσιστική εκπαίδευση διαπερνά όλο το πνεύμα των αναλυτικών προγραμμάτων και της λειτουργίας του σχολείου.
Το επόμενο διάστημα, συσπειρωμένοι ακόμα περισσότερο στα σωματεία και στα κινήματα πιστεύοντας σε ένα συνδικαλιστικό κίνημα σταθερά προσανατολισμένο στην διεκδίκηση εργασιακών και εκπαιδευτικών θεμάτων.
θα αγωνιστούμε για να ανοίξει οριστικά και αμετάκλητα ο δρόμος για τη λύση των μεγάλων προβλημάτων της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών, και ζητούμε:
·     Αύξηση των δαπανών για την παιδεία τουλάχιστον στο 5% του ΑΕΠ.
·   Την  άμεση κατάργηση  του νομικού πλαισίου της αξιολόγησης – χειραγώγησης. Κατάργηση του 3848.
· Άμεση κάλυψη των κενών. Προσλήψεις μόνιμων εκπαιδευτικών. Αναγνώριση όλης της προϋπηρεσίας των αναπληρωτών.
·  Ενίσχυση των θεσμών αντισταθμιστικής εκπαιδευτικής πολιτικής και εφαρμογής προγραμμάτων παράλληλης στήριξης των παιδιών με μαθησιακές και άλλες δυσκολίες. Στήριξη της Ειδικής Αγωγής και κάλυψη των κενών με μαζικούς διορισμούς. Μέτρα για την αποφασιστική μείωση των ανισοτήτων (στήριξη των παιδιών που συναντούν σοβαρές δυσκολίες στο σχολείο, μείωση του αριθμού των μαθητών/μαθητριών στα τμήματα κ.τ.ό.).
·    Κατάργηση του νόμου για το «νέο Λύκειο» και την «τράπεζα θεμάτων» 
·  Την επαναπρόσληψη όλων των εκπαιδευτικών και των εργαζομένων που απολύθηκαν και τέθηκαν σε διαθεσιμότητα στο χώρο της εκπαίδευσης.
·   Επανίδρυση των σχολείων που καταργήθηκαν χωρίς παιδαγωγικά και κοινωνικά κριτήρια.
·   Καθιέρωση της διετούς υποχρεωτικής φοίτησης στην Προσχολική αγωγή.
· Κατάργηση των αντιδραστικών διατάξεων του πειθαρχικού δικαίου για τους Δ.Υ. Άρση των συνεπειών όσων τιμωρήθηκαν για συνδικαλιστικούς και κοινωνικούς αγώνες.
·   Κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας στο σύνολό τους.
·    Εκδημοκρατισμός της διοίκησης της εκπαίδευσης, κατάργηση του καθηκοντολογίου – Ο σύλλογος διδασκόντων βασικό όργανο διοίκησης με συντονιστή τον διευθυντή / διευθύντρια.
Οι αγώνες του ελληνικού λαού και των εργαζομένων ανέτρεψαν τις μνημονιακές πολιτικές και την κυβέρνηση που τις υπηρετούσε.

Η συνέχιση των αγώνων θα δώσουν ελπίδα στο μέλλον της χώρας, της Δημόσιας Παιδείας και του εκπαιδευτικού.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου